<![CDATA[AMBH - Psycholog Radzi]]>

<![CDATA[AMBH - Psycholog Radzi]]>Sat, 01 Aug 2026 23:18:28 -0500Weebly<![CDATA[Psycholog Radzi]]>Fri, 17 Jun 2016 05:00:00 GMThttp://www.ambh.org/psycholog-radzi/psycholog-radzi2962323Pytania do Psychologa:

Jestem singielką od lat. Co robię nie tak, że zawsze przyciągam jeden typ mężczyzn?
Mam kłopot z moim ojcem, który jest kompulsywnym zbieraczem. Proszę o poradę.

Odpowiada:

Angelika Danek, MSW, LCSW, CRADC
Psychoterapeuta/Dyrektor ds. Klinicznych

]]><![CDATA[Psycholog Radzi]]>Fri, 10 Jun 2016 18:46:57 GMThttp://www.ambh.org/psycholog-radzi/psycholog-radzi6381823Pytania do Psychologa:

Jak sobie poradzić z huśtawką nastroju? Czy jest szansa, że sama zniknie?
Mam problem z ilością partnerów seksualnych mojej dziewczyny.

Odpowiada:

Ewa Susman, MSW, LCSW, CADC
Psychoterapeuta ds. Uzależnień i Przemocy

]]><![CDATA[Psycholog Radzi]]>Fri, 03 Jun 2016 15:41:42 GMThttp://www.ambh.org/psycholog-radzi/psycholog-radzi7003448Pytania do Psychologa

Mam blizny na twarzy i wydaje mi się ze wszyscy się na mnie patrzą. Jak reagować na te spojrzenia?
Jest mi ciężko wydawać zarobione pieniądze, najchętniej wkładał bym je na konto oszczędnościowe i patrzył jak rośnie. Czy spotkała się Pani kiedyś z takim zachowaniem i jeśli tak, to co robić?

Odpowiada:

Katarzyna Kate Wilamska, LCSW, CT
Psychotherapeuta

]]><![CDATA[Psycholog Radzi]]>Sat, 28 May 2016 04:47:17 GMThttp://www.ambh.org/psycholog-radzi/psycholog-radzi5671208Pytania do Psychologa:

Jak rozpoznać w mężczyźnie patologiczne zachowania?
Moja żona jest coraz bardziej nieprzyjemna dla mnie. Czy mam uciekać z tego związku, bo tak jak jest nie da się żyć?

Odpowiada:

Kamila Smyk-Jaworski, MA, CADC, ICDVP
Psychoterapeuta

]]><![CDATA[Psycholog Radzi]]>Sat, 21 May 2016 04:25:17 GMThttp://www.ambh.org/psycholog-radzi/psycholog-radzi2462225Pytania do Psychologa:

Boje się o swoją 13 letnią córkę. Wiem że to może być depresja, jak jej pomóc?
Co jest lepsze- trwanie w związku dla dobra dziecka czy rozwód?

Odpowiada:

Jadwiga Polek, MA, LPC
Psychoterapeuta dziecięcy i rodzinny

]]><![CDATA[Psycholog Radzi]]>Sat, 14 May 2016 04:12:18 GMThttp://www.ambh.org/psycholog-radzi/psycholog-radzi1Pytania do Psychologa:

1. Jak poradzić z kompulsywnym używaniem urządzeń elektronicznych przez męża i dzieci?
2. Czy nadmierne zamartwianie się jest objawem choroby?

Odpowiada:

Katarzyna Blando, MA, CADC
Psychoterapeuta

]]><![CDATA[Psycholog Radzi]]>Sat, 07 May 2016 03:19:10 GMThttp://www.ambh.org/psycholog-radzi/psycholog-radziPytania do Psychologa:

1. Zrezygnowałam z kariery dla rodziny, ale mąż tego nie docenia. Proszę o radę.
2. Jak poradzić sobie z wypaleniem zawodowym współmałżonka?

Odpowiada:

Marta Kromka-Brigagliano, MA, ALMFT, CADC
Psychoterapeuta Par i Małżeństw

]]><![CDATA[Psycholog Radzi]]>Sat, 30 Apr 2016 00:51:54 GMThttp://www.ambh.org/psycholog-radzi/may-14th-2016Pytania do psychologa:

1. Jak skłonić bliską osobę do podjęcia leczenia?

2. Co robić żeby zapanować nad zmianami nastroju?

Odpowiada:

Agnieszka Samul, M.Ed.
Psychoterapeuta / Seksuolog

]]><![CDATA[Pułapka Perfekcjonizmu]]>Thu, 16 Apr 2015 19:05:55 GMThttp://www.ambh.org/psycholog-radzi/pulapka-perfekcjonizmu Do poradni psychologicznej często trafiają osoby, które przeżywają prawdziwe katusze z powodu nieustannej pogoni za ideałem. O ile nie ma nic złego w dążeniu do bycia coraz lepszym, to jak ze wszystkim, trzeba zachować umiar. Problem pojawia się wówczas, gdy dążenie do doskonałości przenosi się na wszystkie sfery życia człowieka. Pojawia się przymus by być najlepszym we wszystkim co się robi. Pomimo, że osoby te starają się jak najlepiej wyglądać, jak najlepiej sprawować swoje role (zawodowe, rodzicielskie, partnerskie, itp.) i jak najlepiej wykonywać obowiązki, nie odczuwają satysfakcji ze swoich działań. Są bardzo krytyczni wobec siebie, a życie rodziny i współpracowników potrafią obrócić w piekło. Osoby te cierpią na perfekcjonizm.

Czym jest perfekcjonizm?

Perfekcjonizm można określić jako dążenie do realizowania skrajnie wysokich wymagań wobec siebie, które w przypadku niepowodzenia może prowadzić do obniżenia poczucia własnej wartości. Perfekcjonizm jest zaburzeniem, nie zaś pożądaną cechą, choć za taką często uchodzi. Perfekcjoniści mogą być cenionymi pracownikami, paradoksalnie jednak ta sama cecha działa na ich niekorzyść. Wygórowane wymagania w przypadku perfekcjonistów mają często nierealistyczny charakter. Perfekcjonista ma duży problem z daniem sobie prawa do odpoczynku, zredukowania obowiązków. Jego lista zadań nigdy się nie kończy. Przysłowiowa poprzeczka jest ustawiona na granicy możliwości, a nawet poza nią . W rzeczywistości, wykonanie wszystkich zadań na tym poziomie nie jest możliwe. Niemożność sprostania własnym oczekiwaniom powoduje napięcie, frustrację, może prowadzić do obniżenia poczucia własnej wartości.

Negatywne skutki perfekcjonizmu

Nieustanne dążenie do ideału, sprawia że perfekcjonista żyje w ciągłym stresie i niepewności „czy aby na pewno wszystko zostało zrobione jak należy”. Długotrwały stres może przyczynić się do występowania dolegliwości fizycznych jak bóle głowy, napięcie mięśni, bóle pleców, karku, problemy gastryczne, sercowo-naczyniowe. W skrajnych przypadkach u perfekcjonistów mogą pojawić się zaburzenia depresyjne czy rozwój objawów obsesyjno – kompulsywnych. Nierzadko zaburzenia odżywiana, jak anoreksja czy bulimia, są również wyrazem pewnego rodzaju perfekcjonizmu, próbą kontrolowania własnego ciała i wyglądu. Perfekcjonizm może być uciążliwy dla otoczenia, gdyż perfekcjoniści mają skłonność do stawiania wygórowanych wymagań także swoim współpracownikom, pracownikom, partnerom i dzieciom. Dążenie do doskonałości pod każdym względem bywa zabójcze dla relacji interpersonalnych.

Skąd się bierze postawa perfekcjonistyczna?

Predyspozycje do bycia perfekcjonistą kształtują się już w dzieciństwie, szczególnie wówczas kiedy to rodzice stawiają dziecku wygórowane wymagania lub porównują je do rówieśników. Poczucie wartości dziecka zostaje zachwiane i zaczyna ono wierzyć, że to czy inni je kochają i akceptują zależy od jego dokonań. Dzieci, które nie otrzymywały od rodziców bezwarunkowej miłości i ciągle musiały na nią zasłużyć, w dorosłym życiu nieustannie poszukują akceptacji innych osób poprzez stawianie sobie zbyt wysokich poprzeczek. Również rywalizacja w szkole i dążenie do bycia lepszym od innych przyczyniają się do kształtowania się postawy perfekcjonistycznej. Taka postawa tak naprawdę jest wynikiem zachowań obronnych, jest pewnego rodzaju maską często ukrywającą lęk, niepewność i obawę przed odrzuceniem.

Czy perfekcjonizm trzeba leczyć?

Ponieważ perfekcjonizm może prowadzić do rożnego rodzaju zaburzeń zarówno psychologicznych jak i somatycznych, należy zacząć działać jak najwczesniej aby zapobiec tym konsekwencjom. Oczywiście pierwszym krokiem do zmiany jest rozpoznanie u siebie tej predyspozycji. Później nadchodzi czas na zmierzenie się ze swoim zachowaniem. Oto kilka porad, które pozwolą złagodzić negatywne skutki bycia perfekcjonistą:

staraj się wyznaczać sobie cele zgodne z twoimi potrzebami, pomyśl czego ty chcesz a nie kieruj się tym, czego oczekują od ciebie inni;
przyjrzyj się swoim perfekcyjnym myślom i spróbuj ocenić je bardziej realistycznie, zadaj sobie pytanie „co by się stało, gdyby jakieś zadanie zostało zrealizowane w sposób zadawalający a nie doskonały”;
pozwól sobie na więcej luzu podczas wykonywania codziennych czynności, z czasem nauczysz się tolerować drobne niedoskonałości i nieoczekiwane sytuacje, gorzej wykonane zadanie nie oznacza końca świata i obniżenia twojej pozycji w oczach innych;
zacznij włączać do codziennych zajęć kilka czynności, które tak naprawdę lubisz robić, które dają ci satysfakcje i spełnienie;
rozpoznaj dzialania, ktore pomagaja ci sie zrelaksować i stosuj je regularnie;
zaplanuj sobie czas wolny - w końcu odpocznij od stale piętrzących się zadań do zrobienia.

Sukces nie przyjdzie od razu, ale systematyczna praca nad sobą pozwoli podchodzić do pewnych rzeczy z większym dystansem, niż starać się dążyć we wszystkim do ideału. Jeżeli jednak trudno ci przeciwstawić się swoim samoobronnym zachowaniom i myślom w pojedynkę a twój perfekcjonizm przeszkadza ci w codziennym życiu i doprowadza do konfliktów z bliskimi, warto zgłosić się do profesjonalisty po fachową pomoc.

]]><![CDATA[Jak przetrwać Święta Wielkiej Nocy]]>Wed, 01 Apr 2015 21:44:23 GMThttp://www.ambh.org/psycholog-radzi/-jak-przetrwac-swieta-wielkiej-nocy

Święta Wielkanocne powinny być czasem radości i przyjemnych chwil spędzonych w gronie najbliższych. Dla niektórych jednak święta są najtrudniejszym momentem w roku i chcieliby już mieć je za sobą. Powodem tej niechęci jest często zbyt wysoka poprzeczka, którą paradoksalnie sami sobie stawiamy. Szczególnie dotyczy to kobiet, które próbują nad wszystkim zapanować. Wiadomo, ze nie zawsze sprawy pójdą zgodnie z planem. Jajka popękają w czasie farbowania, zapomnisz kupić wszystkich składników do sałatki albo babka opadnie w piekarniku. Już same przygotowania do świąt sprawiają, że jesteśmy bardziej drażliwi i skłonni do konfliktów. Dołączyć do tego zbyt wygórowane oczekiwania i stres gwarantowany. Jak przetrwać nadchodzące święta Wielkiej Nocy? Oto 5 wskazówek które pomogą ci sprawić aby święta były wypełnione radością i spokojem.

1.      Nie ulegaj presji świąt
Nie startujesz w zawodach, kto ma najładniej udekorowany dom ani kto przygotuje najbardziej wykwintne potrawy. Nie musisz też wyglądać jak z katalogu mody. Nie przejmuj się każdą drobnostką. I tak wszystkim nie dogodzisz, a branie na siebie zbyt wielu obowiązków może spowodować, że poczujesz ogromne zmęczenie.

2.      Podziel się obowiązkami
Nie musisz wszystkiego robić sama. Zaangażuj rodzinę w przygotowania świąteczne. Obawiasz się, że jeśli oddelegujesz część swoich obowiązków pozostałym członkom rodziny to wszystko runie? Zaufaj im. Jeśli nawet nie każda rzecz wyjdzie idealnie, to jakie to ma tak naprawdę znaczenie? Pamiętaj, że jeśli przyzwyczaisz rodzinę do tego, że ty wszystkim się zajmujesz, od planowania przez zakupy, po sprzątanie i szykowanie potraw, to z każdym rokiem trudniej ci będzie wyzwolić się z tej roli. Zacznij już teraz!

3.      Dobrze rozplanuj czas
Aby twój plan miał rację bytu nie może być nadmiernie napięty. Rozplanowanie dnia co do minuty wywołuje stres. Nie możesz wcisnąć w jeden dzień pieczenia mazurków, mycia okien, malowania pisanek, i sesji Zumby na wieczór. Dobry plan to taki, który pomoże ci usystematyzować świąteczny czas, a jednocześnie nie będzie stanowił źródła dodatkowego napięcia.

4.      Zrelaksuj się
Święta są okazją, aby wypoczywać w rodzinnej, miłej atmosferze. Postaraj się znaleźć czas dla siebie, na to co lubisz, co cię zrelaksuje i pozwoli odprężyć się: np. poczytać dawno odkładaną lekturę, obejrzeć film, pójść na długi spacer w parku lub po prostu poleniuchować. Wykorzystaj te szczególne dni na ładowanie akumulatorów.

5.      Porzuć wyrzuty sumienia
Przestań się obwiniać i karać za to co robisz dla siebie. Zasługujesz na to, co najlepsze. Nie zmuszaj się również do czegoś, na co nie masz ochoty, wyłącznie dla dobra partnera, swojej czy jego rodziny, bo będziesz sfrustrowana i odpłacisz im za to z nawiązka. Kompromis to ustępstwo, które robisz w pełni świadomie bo chcesz, a nie dlatego że musisz.

Święta to dobry czas na refleksję, na uświadomienie, że to my sami budujemy sobie więzienie powinności. Często nie potrafimy odpoczywać, lekceważymy sygnały przemęczenia płynące z naszego organizmu, a potem obwiniamy innych za swoje frustracje i przeciążenia. Tak naprawdę, to od ciebie zależy jak spędzisz nadchodzące święta; czy znajdziesz czas na odpoczynek i relaks czy też ulegniesz swoim wewnętrznym przymusom. Jeżeli trudno ci wprowadzić powyższe wskazówki w życie, może to być przejawem perfekcjonizmu. Ale o tym, czym jest neurotyczny perfekcjonizm i jak sobie z nim radzić już w kolejnym artykule. Tymczasem Wesołych Świąt!

]]>